تبلیغات 
کاروان رفته بودودیده من
همچنان خیره مانده بودبه راه
خنده میزد به درد ورنجم اشک
شعله میزد به تاروپودم آه
رفته بودی ورفته بود ازدست
عشق وامیدزندگانی من
رفته بودی ومانده بود به جا
شمع افسرده جوانی من
شعله سینه سوزتنهایی
بازچنگال جانخراش گشود
دل من درلهیب این آتش
تارمق داشت دست وپازده بود
چه وداعی,چه درد جانکاهی
چه سفرکردن غم انگیزی
نه نگاهی چنان که دل می خواست
نه کلام محبت آمیزی
گردر آنجانمیشدم مدهوش
دامنت را رها نمی کردم
واه چه خوش بودکاندر آن حالت
تا ابد چشم وا نمی کردم
وای برمن نداد گریه مجال
که زنم بوسه ای بر رخسارت
چه بگویم فشارغم نگذاشت
تابگویم خدانگهدارت
ادامه مطلب
